Bakelse met rolstoel in Vierdaagse
Nikki uit Bakel tijdens haar veertiende vierdaagse. Ze haalde 200 euro op voor Blaren voor Afrika.

Bakelse met rolstoel in Vierdaagse

donderdag 27 juli 2017 – 11:38|

BAKEL – Nikki van Doornen uit Bakel deed vorige week voor de veertiende keer mee met de Vierdaagse in Nijmegen. Ze zette zich in voor Blaren voor Afrika, een stichting die zijn oorsprong heeft in Gemert en geld inzamelt voor goede doelen in Afrika. Sinds vorig jaar loopt Nikki niet, maar rolt ze mee. Toch zegt ze bewust steeds lopen. “Voor mij blijft het lopen”, aldus de Bakelse. “Al heb ik daar wel een alternatieve manier voor gevonden.”

Al zestien jaar lang, sinds haar zeventiende, is Nikki van Doornen uit Bakel betrokken bij de Nijmeegse vierdaagse. Veertien keer liep ze mee, waarvan de laatste twee keer in een rolstoel. Sinds de 32-jarige Bakelse voor het eerst meedeed met de Nijmeegse vierdaagse is het evenement één keer afgelast vanwege het weer en één keer, drie jaar geleden, heeft ze niet meegedaan omdat ze toen net haar rolstoel had.
Nikki heeft het zeldzame Ehlers-Danlos syndroom, een erfelijke en ongeneeslijke aandoening waarbij het bindweefsel niet goed is aangelegd waardoor gewrichten hypermobiel zijn. Hier kwam ze pas na jaren lang onderzoek achter. Hoewel het geen progressieve ziekte is, zijn haar klachten in de loop van de jaren toch erger geworden en is ze niet meer in staat om ver te lopen. Kleine stukjes lopen lukt nog wel. Maar wordt de afstand langer dan honderd meter, dan pakt ze voortaan de rolstoel.

Geen optie
Toch heeft ze de Vierdaagse twaalf keer wel gelopen. De eerste vijf jaar dat de Bakelse meedeed liep ze de veertig kilometer, daarna zes jaar zelfs de vijftig kilometer. “Dit is verder, maar voor mij wel fijner omdat het op dat traject een stuk minder druk is”, zegt ze. “Ik moet over iedere stap die ik zet nadenken en loop daarom een stuk voorzichtiger. Het is dan niet fijn om in de grote massa te lopen waar mensen soms tegen je aan botsen.”
De laatste keer dat Van Doornen lopend meedeed liep ze de dertig kilometer. Dit mocht omdat ze dispensatie had aangevraagd toen inmiddels duidelijk was wat ze had.
“De laatste keer dat ik de vierdaagse liep, drie jaar geleden, ging ik gemiddeld drie tot vier keer per kilometer door mijn enkel, dus 120 keer per dag”, zegt Nikki. Dit was voor haar een duidelijk teken dat het de laatste keer was dat ze hem lopend zou doen. Maar stoppen met de Vierdaagse was voor haar geen optie. “Als het niet zo gezellig zou zijn, zou ik het niet doen. Maar ik ken inmiddels zoveel mensen en het doet mij geestelijk zoveel goed. Dus ik wilde hoe dan ook mee blijven doen.”

‘Ik heb dit jaar voor het eerst lachend de gladiolen gehaald’

Goede doel
Al tien jaar zet Nikki zich in voor Blaren voor Afrika. Deze stichting is 32 jaar geleden opgericht in Gemert en inmiddels landelijk bekend. Ze kwam in aanraking met de stichting, toen ze tien jaar geleden op zoek was naar een slaapplaats tijdens de vierdaagse. “Eerst leek het me niets, want je slaapt met een groep mensen in een sporthal. Maar inmiddels wil ik niet anders meer. Het is zo’n gezellige club mensen.”
Sinds twee jaar is Nikki ook voorzitter van de stichting en heeft ze deze, zoals ze het zelf zegt, weer teruggebracht naar Gemert-Bakel. Het goede doel wat ze dit jaar steunen komt dan ook van de paters uit deze regio vandaan. Dit jaar hebben ze tussen de 1.500 en 2.000 euro opgehaald, bedoeld voor een klein project, een opleidingscentrum voor kwetsbare jongeren in Congo.

Zwaarste tocht
Omdat het dit jaar de 101ste Vierdaagse was, kregen 101 bijzondere deelnemers; zoals rolstoelers, jarigen, de oudste of jongste deelnemers, een speciaal vlaggetje. Nikki had het beladen getal nummer dertien gekregen. “Daar had ik niet zo’n moeite mee. Ik had er meer problemen mee dat er een nul voorstond, want iedereen dacht daarom dat ik uit Tilburg kwam.”
De Bakelse was dit jaar een van de 19 rolstoelers die meedeed tijdens de vierdaagse en was hiervan ook een van de weinigen die kon zeggen dat ze hem ook verschillende keren heeft gelopen. Op de vraag wat nu zwaarder is, lopen of rollen antwoordt ze: “Over de hele afstand genomen is rollen makkelijker, dat gaat sneller. Maar bij de zeven heuvelen in Nijmegen kun je beter lopen. Het is heel zwaar om met de stoel omhoog te rijden, maar bergaf is nog erger. Er waren regelmatig mensen langs de kant die dan willen duwen om je te helpen. Maar dat mag niet en dat wil ik ook niet. Ik ben er zelf aan begonnen, en ik wil hem ook zelf afmaken.”
Inmiddels heeft Nikki ook al twee keer de Kennedymars in Someren gereden. Over wat nu de in al die jaren de zwaarste tocht was die ze heeft gedaan zegt ze vol overtuiging. “Dat was toch wel de eerste keer de Vierdaagse. Dan weet je nog helemaal niet wat je te wachten staat. Deze laatste keer ging eigenlijk het beste. Ik heb dit jaar voor het eerst lachend de Via Gladiola gehaald.” Zo noemen ze de laatste paar kilometer voor de finish als je als deelnemer de befaamde gladiool krijgt. “Andere jaren was dat altijd huilend van de pijn.”

Bron: Weekblad voor Gemert en Bakel